Daily Archives 6 września 2015

PIERWSZA I DRUGA PRĘDKOŚĆ KOSMICZNA

Warunkiem nieodzownym odbycia dalekiego lotu kosmicznego jest uzyskanie przez pojazd olbrzymiej, jak na nasze możliwości techniczne, prędkości ruchu. Wyobraźmy sobie, że w punkcie A leżącym na wysokości h nad powierzchnią ziemi umieszczamy ciało, któremu nadajemy pewną prędkość v skierowaną poziomo i pozostawiamy ciało samemu sobie. Ciało zatoczy łuk i spadnie na powierzchnię ziemi. Można zadać sobie pytanie, co się będzie dziać, gdy prędkość v będziemy powiększać? Oczywiście w miarę wzrastania prędkości v odległości miejsca spadku ciała na powierzchnię ziemi będzie również wzrastać. Z praw mechaniki wynika, że gdy prędkość v osiągnie pewną dostatecznie wielką prędkość, to ciało już nie spadnie na powierzchnię ziemi, lecz obiegnie całą kulę ziemską i powróci do punktu A z tą samą prędkością (o ile ruch będzie się odbywał w próżni, a nie w powietrzu, które stawia opór, a więc hamuje ruch). Wynika z tego, że ciało rozpocznie ruch okresowy obiegania Ziemi, przy czym ruch ten będzie trwał dowolnie długo, aż do chwili, gdy pojawią się jakiekolwiek siły zewnętrzne, które go zmienią.

Więcej

PROFIL NIECKI OSIADANIA

Linię profilu niecki osiadania można przedstawić graficznie lub też (najbardziej dokładnie) przy pomocy odpowiedniego równania matematycznego. Pierwsze próby w kierunku określenia równania linii profilu niecki osiadania zostały rozpoczęte w ZSRR przez S. A. Awierszyna jeszcze przed drugą wojną światową (w latach 1935—1936), a następnie kontynuowane były na szeroką skalę po wojnie. W latach 1945—1951 w pracach tych brali udział wybitni matematycy oraz szereg pracowników Wszechzwiąz- kowego Naukowo-Badawczego Instytutu Miernictwa Górniczego (WNIMI).

Więcej