Daily Archives 18 lipca 2017

CHARAKTERYSTYKA WPŁYWU EKSPLOATACJI GÓRNICZEJ NA POWIERZCHNIĘ

Po wybraniu pewnej części złoża minerału użytecznego, np. węgla,, powstaje pustka, czyli tzw. wyrobisko górnicze. Skały leżące nad eksploatowanym pokładem, tzw. skały stropowe, tracą podparcie w miejscu, gdzie wykonano wyrobisko. Na skutek tego ulegają one spękaniu, a przy dostatecznie dużych rozmiarach wyrobiska załamują się i w postaci mniejszych lub większych brył spadają do wyrobiska, tworząc tzw. zawał. W miarę wzrostu szerokości wyrobiska podczas eksploatacji coraz to nowe warstwy skał załamują się i wysokość zawału rośnie. Na szczęście dzieje się tak tylko do pewnego czasu. Wysokość zawału jest ograniczona. Objętość zajmowana przez skały w postaci luźnych brył jest bowiem znacznie większa od objętości, którą te skały zajmowały w zwartym masywie przed zawałem. Przy określonej wysokości zawału załamujące się skały stropowe są już w stanie zapełnić całkowicie pustą przestrzeń wyrobiska.

Więcej

Charakterystyka techniczna tworzywa

Pojawienie się nowej grupy a. tworzyw wywołuje zagadnienie granic celowości ich stosowania. Nie jest ono proste do rozwiązania. Wytwórca musi zdecydować, czy do danego zastosowania należy użyć jedno ze «starych» tworzyw ' klasycznych czy też tworzywo no- 1 we. Do tego potrzebne mu są następujące dane:

Więcej

CEL URUCHOMIENIA SZTUCZNEGO SATELITY ZIEMI

Jak już wspomniałem, rakiety trójstopniowe przy użyciu paliw chemicznych zdolne są do uzyskiwania prędkości niewiele przekraczających 8 km/sek w momencie całkowitego spalenia swego paliwa, pozwala to na uruchomienie sztucznego księżyca, a więc na dokonanie pierwszego lotu kosmicznego bez powrotu na Ziemię. Nie pozwala zaś na odbycie lotu kosmicznego dalekiego, dla którego niezbędne jest przekroczenie prędkości 11,2 km/sek. Czy w tych warunkach można myśleć o osiągnięciu innej planety? Okazuje się jednak, że jest możliwość dzięki wyzyskaniu pomysłu, którego autorem był K. Ciołkowski. Zaproponował on rozbicie dalekiego lotu kosmicznego na dwa etapy: pierwszy etap to osiągnięcie z Ziemi, zawczasu zbudowanego sztucznego satelity krążącego na wysokości 1 – 3 tysięcy kilometrów, na którym można by zmagazynować zapasy paliwa: etap drugi to start ze sztucznego satelity po uzupełnieniu na nim zużytego paliwa. Ponieważ taki sztuczny satelita będzie się poruszał z prędkością ponad 7 km/sek, więc startująca z niego rakieta w kierunku jego ruchu będzie już miała tę prędkość jako prędkość początkową, a więc wystarczy zwiększyć tylko jej prędkość o dalsze 4 km/sek (czyli nadać jej prędkość 4 km/sek w stosunku do satelity, co technicznie jest łatwe do przeprowadzenia, gdyż ta sama rakieta może po uzupełnieniu paliwa osiągnąć prędkość nawet 8 km/sek), aby przekroczyć niezbędną drugą prędkość kosmiczną.

Więcej