BADANIE ŚCIERALNOŚCI I ZUŻYCIA IZOTOPÓW CZ. II

Wprowadzenia izotopu promieniotwórczego można dokonać w różny sposób, przy czym wybór rodzaju aktywacji zależy od wymaganej aktywności, od rozmiarów badanego przedmiotu, jego kształtu oraz od warunków eksploatacji.

Najwygodniejsze jest napromieniowanie w reaktorze: stosuje się je w przypadku małych części. W tym wypadku należy jednak przy badaniu ścieralności uwzględnić, że wszystkie składniki stopu są napromieniowy- wane neutronami, w wyniku czego powstaje szereg izotopów o różnym okresie półrozpadu i różnym promieniowaniu.

Powierzchnię trącą badanej części można pokryć warstwą zawierającą promieniotwórczy izotop metodą elektrolityczną. Sposób ten stosuje się wówczas, gdy w obróbce danej części przewiduje się pokrywanie galwaniczne. Powierzchniowe pokrycie izotopem promieniotwórczym uzyskać można przez obróbkę elektroiskrową. Przy pokrywaniu elektrolitycznym izotop radioaktywny przechodzi na powierzchnię przedmiotu z elektrolitu, a przy metodzie elektroiskrowej – z elektrody.

Skomplikowane odlewy wygodnie jest aktywować przez dodanie radioizotopu przy odlewie. Dla dużych części, obróbka których przewiduje wielką ilość operacji, metoda ta nie jest wskazana, gdyż wszystkie odpadki po obróbce są promieniotwórcze.

Izotopy promieniotwórcze można wprowadzić do badanego wyrobu również drogą dyfuzji. W tym jednak wypadku należy uwzględnić, że metoda ta daje nierównomierne rozłożenie aktywności w miarę oddalania się od powierzchni.

Jeżeli pomiar zużycia w jednym lub kilku miejscach może dać obraz zużycia materiału na danej powierzchni, wówczas stosuje się tzw. wkładki promieniotwórcze. Sposób ten polega na umieszczeniu w otworkach na tej powierzchni wstawek wykonanych z materiału radioaktywnego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>