CHARAKTERYSTYKA EKONOMICZNA TWORZYW SZTUCZNYCH CZ. II

Drugim kryterium ekonomicznym jest cena wyrobu gotowego. Cena jest sumą kilku składników, a mianowicie kosztu produkcji i narzutów w postaci zysku, marży hurtowej i innych. Narzuty te kształtują się pod wpływem czynników takich, jak ustrój polityczno-społeczny, przyjęte formy organizacji życia gospodarczego, polityka gospodarcza stosowana w danym okresie czasu itd. Nie tu jest miejsce na ich omawianie. Dlatego w dalszym ciągu ograniczymy się tylko do analizy kosztów produkcji. Również i one są sumą wielu składników, które najogólniej zgrupować można w dwie pozycje:

(1) koszty materiałowe, tj. koszty zużytych do produkcji tworzyw i materiaów pomocniczych, (2) wszystkie koszty pozostałe.

Koszty materiałowe otrzymuje się przez przemnożenie ilości tworzywa zużytego do wyprodukowania 1 sztuki wyrobu gotowego przez cenę. Handlowe ceny tworzyw odnoszą się przy tym przeważnie do jednostki masy (np. kg), a tylko niektóre, np. drewno, są sprzedawane po cenach liczonych za jednostkę objętości (m3). Jednak nie konstruuje się przecież przedmiotów użytkowych według masy, ale według wymiarów przestrzennych. Oczywiście, rysunek konstrukcyjny tego samego przedmiotu wykonanego z różnych tworzyw musi być inny, ponieważ trzeba uwzględnić różne własności tworzyw oraz możliwości technologiczne wykonawstwa. A więc, np. przy stosowaniu tworzywa o mniejszych wytrzyma- łościach trzeba dawać większe przekroje robocze, trzeba zmieniać układ elementów zależnie od przyjętej techniki formowania itd., co powoduje różnice w zużyciu tworzyw. W każdym jednak razie, w pierwszym przybliżeniu, jeżeli kupuje się tworzywa na kilogramy, to zużywa się je raczej według objętości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>