CZAS POTRZEBNY DO DOKONANIA JEDNEGO OBIEGU ZIEMI CZ. II

Przypuśćmy, że został uruchomiony sztuczny satelita i obiega on Ziemię po pewnej orbicie kołowej z odpowiednią prędkością. Gdy prędkość tak obiegającego Ziemię satelity zaczniemy powiększać (jest to możliwe przez działanie silnika rakietowego umieszczonego na satelicie), to jego tor zacznie się wydłużać i z okręgu przechodzi na elipsę obejmującą kulę ziemską. Odległość satelity od powierzchni Ziemi przestaje być stała i zaczyna się zmieniać w pewnych granicach, ale ruch jego jest ciągle periodyczny (okresowy, tzn. powtarza się po upływie określonego czasu). Gdy jednak prędkość przekroczy wielkość krytyczną 11,2 km/sek, to orbita satelity z zamykającej się krzywej elipsy przechodzi w orbitę już nie zamykającą się i rozciągającą się do nieskończoności. Ruch przestaje być periodyczny. Ta właśnie prędkość 11,2 km/sek (około 40 000 km/godz) nazywa Ldę drugą prędkością kosmiczną (albo prędkością oderwania się od Ziemi) odpowiadającą poziomowi morza: ciało materialne poruszające się z drugą prędkością kosmiczną (albo też z prędkością większą od niej) już przestaje obiegać Ziemię i może się od niej oddalić dowolnie daleko, a więc może dolecieć do innej planety, np. prawdziwego Księżyca lub Marsa, przy czym do tego lotu nie wymaga żadnego napędu, a poruszać się będzie ruchem bezwładnym w myśl praw przyrody. Napęd jest potrzebny tylko po to, aby uzyskać tę olbrzymią prędkość.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>