CZAS POTRZEBNY DO DOKONANIA JEDNEGO OBIEGU ZIEMI

Płaszczyzna orbity tworzyła z płaszczyzną równika ziemskiego kąt około 65°, co powodowało, że satelita był widoczny ze wszystkich punktów powierzchni Ziemi, których wysokość geograficzna jest zawarta między – 65° a +65°. Czas obiegu kuli ziemskiej wynosił około 96 minut, zresztą zmieniał się on bardzo powoli wskutek tarcia (zresztą bardzo małego) o istniejące na tych wysokościach ślady atmosfery.

Sygnały radiowe satelity były odbierane w bardzo wielu punktach powierzchni Ziemi, jak również sam satelita był obserwowany wizualnie. Aby uruchomić sztuczny księżyc, należy ciało umieścić na pewnej wysokości nad powierzchnią Ziemi i nadać mu prędkość poziomą o wielkości co najmniej równej pierwszej prędkości kosmicznej odpowiadającej tej wysokości. Dalszy ruch obiegania Ziemi odbywać się będzie bez żadnego napędu, ruchem bezwładnym i trwać będzie dowolnie długo, aż do chwili, gdy powstaną siły, które go zmienią. Z praw mechaniki wynika dalej, że ruch sztucznego satelity, poruszającego się ruchem bezwładnym, musi odbywać się w płaszczyźnie przechodzącej przez środek Ziemi. Można więc uruchomić sztucznego satelitę obiegającego kulę ziemską wzdłuż południka (będzie on wtedy przelatywać nad obu biegunami Ziemi) lub wzdłuż równika albo jeszcze w jakiejkolwiek innej płaszczyźnie, byle przechodzącej przez środek Ziemi: nie można uruchomić sztucznego satelity, który obiegałby Ziemią wzdłuż pewnego równoleżnika, nie będącego równikiem.

Czas potrzebny dla dokonania jednego obiegu dokoła Ziemi daje sią wyliczyć: jest on określony przez masą kuli ziemskiej i jest różny dla różnych wysokości nad powierzchnią Ziemi, na których położona jest orbita kołowa (natomiast nie zależy od masy sztucznego księżyca). Podaje go tablica 2.

Ostatni wiersz tej tabelki jest szczególnie interesujący: sztuczny księżyc krąży dokoła Ziemi w odległości 35 900 km od jej powierzchni, zużywa na dokonanie jednego pełnego obiegu 24 godziny, tj. akurat tyle czasu, ile potrzebuje kula ziemska na wykonanie jednego pełnego obrotu dokoła swej osi. Jeżeli płaszczyzna orbity satelity będzie się pokrywała z płaszczyzną równika ziemskiego, a ruch jego będzie miał kierunek zgodny z ruchem obrotowym Ziemi, to satelita nie będzie się poruszał w stosunku do powierzchni Ziemi i obserwowany z Ziemi będzie stał nieruchomo na niebie, widoczny stale w tym samym kierunku w stosunku do przedmiotów ziemskich. Nad pewnym punktem równika ziemskiego będzie stale znajdował się w zenicie, wisząc nieruchomo nad powierzchnią Ziemi i nie spadając. Taka orbita sztucznego satelity nazywa się orbitą dobową.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>