EKSPLOATACJA GÓRNICZA I JEJ WPŁYW NA POWIERZCHNIĘ

Rozległy materiał obserwacyjny pozwolił uczonym radzieckim na gruntowną analizę i konfrontację z rzeczywistością istniejących już teorii zachodnio-europejskich, a w szczególności teorii Gonota, Fayola, Rzihy, Dżiginska, Gudwina, Haussego, Briggsa i innych. W wyniku swych prac badacze radzieccy doszli do przekonania, zgodnego zresztą z przekonaniami polskich fachowców, że pozostawianie filarów ochronnych niedostatecznych rozmiarów jest jeszcze gorsze dla chronionego obiektu niż całkowite wybranie złoża. Opracowane przez wspomnianą komisję przepisy ochrony obiektów na powierzchni podają szczegółowe instrukcje w sprawie wyznaczania filarów ochronnych. Badacz radziecki S. G. Awier- szyn wyprowadził na podstawie swoich prac — równanie linii niecki osiadania oraz równanie określające przemieszczenie poziome. Wreszcie D. A. Kozakowski wprowadził pojęcie tak zwanego wskaźnika deformacji terenu, określającego stopień szkodliwego wpływu ruchów powierzchni na znajdujące się na niej budowle. Badacze radzieccy uwzględnili też w swoich pracach wpływ czasu na ruchy powierzchni i uzyskali pod tym względem dobre wyniki.

Poważny udział w naukowym opracowaniu wpływu eksploatacji górniczej na powierzchnię mają także badacze niemieccy. Niemcy jako bardzo rozwinięty kraj górniczy mieli już przed pierwszą wojną światową dobrze zorganizowane miernictwo górnicze, co pozwoliło im na nagromadzenie obszernego materiału niwelacyjnego. Prace niemieckie dotyczą głównie wyznaczania kąta wpływów bezpośrednich oraz kąta załamania warstw nadkładowych. Z nowszych badań niemieckich wymienić należy prace H. Keinhorsta, R. Balsa, O. Niemczyka oraz Neuberta.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>