KIEROWANIE RUCHAMI GÓROTWORU

Przed niespełna dwoma laty wyłoniła się w oparciu o opracowaną u nas teorię zupełnie nowa i dotychczas nigdzie nie stosowana metoda kierowania ruchami górotworu za pomocą pewnych urządzeń wykonanych na powierzchni. Należy tu wymienić przede wszystkim sposób polegający na wykonaniu tzw. ścianki zaporowej sięgającej od powierzchni do pew- nej głębokości. Sposób ten pozwala w niektórych wypadkach na znaczne zmniejszenie zasięgu odkształceń na powierzchni.

Dotychczas panowało ogólne przekonanie, że górotwór po wykonaniu wyrobiska podziemnego AB (rys. 10) obsuwa się wzdłuż płaszczyzny AC i BD. Pogląd ten okazał się błędny, gdyż w rzeczywistości górotwór jak gdyby «wlewa się» do wyrobiska wzdłuż linii AEC i BFD, przy czym na powierzchni powstaje odpowiednio szeroka niecka osiadania CGD. Jeżeli w takich warunkach wykonamy na powierzchni ściankę S (rys. 11), sięgającą do pewnej głębokości, to zewnątrz tej ścianki punkty terenu praktycznie nie ullegną przemieszczeniu, a zatem część SD terenu znajdzie się poza sferą zagrożoną wpływem robót górniczych. Sposób ten może być z korzyścią stosowany na przykład dla ochrony budynków przed szkodliwymi wpływami wykonania metro, jak również przy wykonywaniu podziemnych robót kanalizacyjnych.

Każda konstrukcja znajdująca się na powierzchni wpływa w taki lub inny sposób na rozkład przemieszczeń wewnątrz górotworu. Chodzi o to, aby wpływ ten wykorzystać w kierunku złagodzenia odkształceń występujących na powierzchni. Do takich konstrukcji należy, m, in., płyta obciążona znajdująca się na powierzchni.

Jak wykazały doświadczenia na modelu piaskowym, obciążona płyta (rys. 12a) przechyla się wraz z terenem, przesuwając się nieco w kierunku wyrobiska, na skutek czego następuje złagodzenie zakrzywienia terenu pod płytą.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>