MEDOTA BADAŃ MODELOWYCH CZ. II

W ten sposób uzyskało się wystarczająco dobry wgląd w zjawiska zachodzące w trakcie przepływów w kanałach łopatkowych turbin oraz możność szczegółowej lokalizacji źródeł poszczególnych elementów strat.

Wychodząc z podobnych rozważań można również zjawiska zachodzące w maszynach wodnych badać na modelach, posługując się powietrzem zamiast wodą, oczywiście tylko w określonych granicach prędkości ze względu na jego ściśliwość.

Bardzo ciekawe jest zastosowanie praw mechaniki płynów do rozważań wiążących straty przepływu z wymaganą gładkością ścianek. Jak stwierdzono, straty te maleją ze wzrostem liczby Reynoldsa, z zastrzeżeniem, że ścianki są aerodynamiczne gładkie, tj. nierówności powierzchni, wyrażone np. w milimetrach przez tzw. chropowatość bezwzględną, mieszczą się bez reszty w warstewce przyściennej (rys. 10). Grubość tej warstewki maleje wedle określonego prawa ze wzrostem liczby Reynoldsa. Znaczy to, że ta sama ściana może być aerodynamicznie gładka w sferze niskich ciśnień, gdzie liczba Reynoldsa jest mała, a warstewka graniczna gruba: w sferze zaś wysokich ciśnień może się okazać jednocześnie chropowata. Innymi słowy, postulat aerodynamicznej gładkości, niezbędnej dla utrzymania strat przepływu na możliwie niskim poziomie, wymaga w sferze wysokich ciśnień ścianek gładszych o mniejszej chropowatości bezwzględnej. Praktycznie więc obrabiać należy ścianki kanałów parowych w sferze wysokich ciśnień jak najstaranniej, przez szlifowanie i polerowanie, podczas gdy w sferze niskich ciśnień można, kierując się jedynie względami sprawności, stosować z powodzeniem powierzchnie mniej gładkie, ciągnione lub frezowane, a nawet blaszane.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>