METALE RADIOAKTYWNE CZ. II

Występowanie metali radioaktywnych w przyrodzie jest związane z ich okresem półrozpadu. Te, które posiadają ten okres długi, występują w dość znacznych ilościach, czego przykładem jest zawartość w skorupie ziemskiej takich metali jak toru i uranu.

Tor, odkryty w roku 1828 przez Berzeliusa w minerale torycie ThSi04 pochodzącym z Norwegii, otrzymał nazwę na cześć skandynawskiego mitologicznego boga Tora. Radioaktywność toru, wynikająca z obecności w nim jego naturalnego izotopu 232, została stwierdzona przez naszą znakomitą rodaczkę M. Skło- dowską-Curie.

Metaliczny tor jest plastyczny, z wyglądu podobny do ołowiu, o twardości tej samej co cyna. Jest trudnotopliwy, topi się w 1827°C, a wrze w 3526°C. Pod względem chemicznym jest bardzo aktywny. Przy podgrzewaniu spala się w atmosferze powietrza z silnym efektem cieplnym i świetlnym.

Metal ten znalazł zastosowanie w fototechnice, elektrotechnice i metalurgii. Używany jest na antykatody lamp rentgenowskich. Jest on cennym składnikiem niektórych gatunków stali, stopów aluminium i magnezu.

W przyrodzie tor występuje w dość znacznych ilościach, jest go 0,001B/o, a więc tyle co ołowiu. Znajduje się w rudach uranowych i mona- cytowych. Przy przeróbce tych rud uzyskuje się ubocznie związki toru, które są surowcem wyjściowym do otrzymywania tego metalu.

Metaliczny tor można otrzymać przez redukcję jego chlorku lub tlenku metalami alkalicznymi albo też za pomocą elektrolizy ogniowej soli fluorowych. Metal uzyskany jedną z tych metod posiada postać proszku, który przerabia się na użyteczne elementy metodami metalurgii proszków stosowanymi dla metali trudnotopliwych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>