PIERWSZA I DRUGA PRĘDKOŚĆ KOSMICZNA

Warunkiem nieodzownym odbycia dalekiego lotu kosmicznego jest uzyskanie przez pojazd olbrzymiej, jak na nasze możliwości techniczne, prędkości ruchu. Wyobraźmy sobie, że w punkcie A leżącym na wysokości h nad powierzchnią ziemi umieszczamy ciało, któremu nadajemy pewną prędkość v skierowaną poziomo i pozostawiamy ciało samemu sobie. Ciało zatoczy łuk i spadnie na powierzchnię ziemi. Można zadać sobie pytanie, co się będzie dziać, gdy prędkość v będziemy powiększać? Oczywiście w miarę wzrastania prędkości v odległości miejsca spadku ciała na powierzchnię ziemi będzie również wzrastać. Z praw mechaniki wynika, że gdy prędkość v osiągnie pewną dostatecznie wielką prędkość, to ciało już nie spadnie na powierzchnię ziemi, lecz obiegnie całą kulę ziemską i powróci do punktu A z tą samą prędkością (o ile ruch będzie się odbywał w próżni, a nie w powietrzu, które stawia opór, a więc hamuje ruch). Wynika z tego, że ciało rozpocznie ruch okresowy obiegania Ziemi, przy czym ruch ten będzie trwał dowolnie długo, aż do chwili, gdy pojawią się jakiekolwiek siły zewnętrzne, które go zmienią.

Prędkość poziomą, jaką należy udzielić ciału znajdującemu się na wysokości h nad powierzchnią Ziemi, aby nie spadło ono na [powierzchnię Ziemi, lecz zaczęło po okręgu obiegać kulę ziemską – nazywa się pierwszą prędkością kosmiczną odpowiadającą wysokości h. Gdy punkt A będziemy umieszczać coraz wyżej, to pierwsza prędkość kosmiczna będzie maleć. Wartości liczbowe pierwszej prędkości kosmicznej odpowiadające różnym wysokościom nad powierzchnią Ziemi podaje tablica 1.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>