POWÓDŹ CZ. II

Największe wezbrania strumieni lub małych rzek pochodzą od nawałnic lokalnych o charakterze burzowym. Im większe jest dorzecze, tym dłużej muszą trwać deszcze, aby wywołać wezbranie, gdyż intensywność deszczów obejmujących większe obszary jest zwykle mniejsza. Znane są jednak przykłady niezwykłej intensywności deszczu obejmującego wielkie dorzecza. I tak np. w marcu 1913 r. w dorzeczu Wielkich Jezior w Ameryce Północnej wysokość opadów w ciągu pięciu dni wynosiła 198 mm obejmując obszar ponad 150 tys. km3. W tym samym czasie dorzecze rzeki Miami otrzymało 243 mm opadu na obszarze 10 100 km3, W ciągu pięciu dni we wrześniu 1890 r. dorzecze Dunaju powyżej Wiednia otrzymało aż 170 mm opadu na obszarze ponad 100 tys. km3. Również zatory lodowe, które są niejednokrotnie przyczyną powodzi, powstają nieraz w czasie wezbrań wiosennych.

Wysokość wezbrań zależy od istniejących warunków odpływu wody z dorzecza, od powierzchni przekroju poprzecznego przepływu i od ilości wody przepływającej w okresie kulminacji powodziowej. Stan wód Wisły podczas największych wezbrań wznosi się ponad średnie charakterystyczne stany w Krakowie o 8,45 m, w Sandomierzu – 5,90 m, w Warszawie – 5,10 m, we Włocławku – 5,30 m i w Tczewie – 7,94 m. We Francji wezbrania Garonny dochodzą do 12 m, Sekwany do 5 m, Renu od 6 do 9,5 m. Inne rzeki, takie jak Missisipi wznoszą swe wody podczas wezbrań do 18 m. Rekordowe wysokości osiągane bywają tam, gdzie wody prze pływają przez bardzo ścieśnione przekroje, np. rzeka Parana wznosi się do 40 m ponad poziom normalny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>