PRÓBNE MAŁE SZTUCZNE SATELITY ZIEMI

Wstępnym krokiem w kierunku budowy sztucznego satelity będzie wypuszczenie próbnego satelity małych rozmiarów w celu zebrania doświadczenia w pracach, które będą wykonywane po raz pierwszy w dziejach ludzkości.

W 1955 r. powstał przy Akademii Nauk ZSRR specjalny Komitet budowy sztucznego satelity Ziemi i przystąpiono do prac technicznych. W lipcu 1955 r. ogłoszono w Waszyngtonie, że Stany Zjednoczone A. Pn. jako swój wkład do Międzynarodowego Roku Geofizycznego (który obejmuje okres od 1 lipca 1957 r. do 31 grudnia 1958 r.) zbudują i uruchomią jeden lub nawet kilka małych sztucznych satelitów. W tym celu zbuduje się 6 rakiet: oczekuje się, że co najmniej 2 starty będą udane, Izn. doprowadzą do uruchomienia próbnego Księżyca na jego orbicie (przy masowym wypuszczaniu przez Niemców rakiet «V2», celem bombardowania Londynu w 1944 r., stwierdzono w praktyce, że ponad 40°/a startów było nieudanych, tzn. następowały przedwczesne wybuchy lub też rakiety nie poruszały się w sposób właściwy).

Według ogłoszonego w Ameryce tzw. projektu «Vanguard» satelita będzie ciałem kulistym (albo stożkowym) o ciężarze około 10 kg i średnicy 50 cm. Zawierać będzie nadajnik radiowy miniaturowy zasilany przez baterię chemiczną, mającą działać wiele tygodni. Sygnały radiowe, jakie będzie automatycznie wysyłać, będą wyzyskane do stałego śledzenia jego ruchu po orbicie, a ponadto przekażą one wyniki pomiarów, jakich dokonają automatycznie inne przyrządy pomiarowe w nim umieszczone. Satelita będzie umieszczony na orbicie przy pomocy rakiety trójstopniowej o łącznym ciężarze startowym około 9100 kg. Rakieta pierwszego stopnia ma jako paliwo specjalną mieszankę benzyny i ciekły tlen. Siła ciągu przy starcie ma wynosić 12 300 kg, cała konstrukcja będzie podobna do konstrukcji rakiety «Viking». Koniec całkowitego spalania paliwa nastąpi po upływie 2 minut od chwili startu i rakieta osiągnie wtedy wysokość około 65 km nad powierzchnią Ziemi oraz mieć będzie prędkość 1,3 do 1,8 km/sek. Natychmiast po wyczerpaniu paliwa rakiety pierwszego stopnia i jej odpadnięciu rozpoczyna pracę stopień drugi, a rakieta uzyskuje prędkość 4,9 km/sek wznosząc się na wysokość około 210 km, gdzie następuje koniec napędu. Od tej chwili rakieta porusza się bez napędu aż do wysokości 480 km, gdzie jej tor staje się równoległy do powierzchni Ziemi, Dopiero wówczas zaczyna działać napęd rakiety trzeciego stopnia, który doprowadza prędkość rakiety do koniecznej prędkości orbitalnej około 8 km/sek. Po wypaleniu się paliwa satelita oddziela się od rakiety trzeciego stopnia i rozpoczyna swój ruch bezwładny. Rakiety satelitowe sztucznego księżyca (projekt «Van- guard») będą startować z przylądka Canaveral na Florydzie i przy tym w kierunku południowo-wschodnim: płaszczyzna orbity satelity będzie nachylona do płaszczyzny równika ziemskiego pod kątem około 40°. Nie oczekuje się, aby orbita satelity była dokładnie kołem – orbita będzie elipsą, której punkt najbliżej Ziemi leżący znajdzie się na wysokości około 320 km, zaś punkt najdalej Ziemi leżący znajdzie się na wysokości około 2000 km nad powierzchnią Ziemi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>