RAKIETOWE OSIĄGNIĘCIA MILITARNE

Toteż zagadnienie paliwa dostatecznie bogatego w energią jest w astronautyce zagadnieniem kluczowym, stojącym na pierwszym miejscu. Początkowo budowane rakiety miały paliwo stałe – proch strzelniczy: dawało to prostotę budowy komór spalania, które nie wymagały żadnych urządzeń mechanicznych, ale rakiety uzyskiwały małą prędkość i miały mały zasięg. Istotnym krokiem naprzód okazało się zaproponowane jeszcze przez K. Ciołkowskiego przejście na paliwa płynne, które przy pomocy skomplikowanych pomp zostają wtłaczane do komory spalinowej. Techniczną realizację tego pomysłu na dużą skalę wykonali Niemcy, którzy podczas II wojny światowej zbudowali dla celów militarnych szereg rakiet na paliwo płynne z których typ A4, zwany inaczej «V2», przedstawiał rakietę o zasięgu ponad 300 km: przy jej pomocy bombardowano Londyn. Typ A10 miał być rakietą transkontynentalną dwustopniową przy pomocy której miano z Europy bombardować Amerykę: projekt ten nie był zrealizowany. Konstrukcja rakiety «V2» stanowi przełom w technice budowy rakiet: od niej rozpoczyna się szybki rozwój tej techniki, wprawdzie jednak głównie w kierunku zastosowań militarnych. Przytoczymy tutaj kilka danych opublikowanych w Ameryce. Amerykańska (dwustorypniowa) rakieta «WAC Corporal» o ciężarze okoio 300 kg zdolna jest dostarczyć ładunek 30 kg na Wysokość 70 km. 10 maja 1946 r. na lotnisku w White Sands Proving Grouds w stanie Nowy Meksyk wystrzelono jednocześnie «WAC Corporal» i przebudowaną rakietę «V2»: ślad amerykańskiej rakiety zagubił się na wysokości 16 km, zaś rakieta «V2» osiągnęła wysokość 112 km. W trzy lata później 24 lutego 1949 r. startowały obie powyższe rakiety, jako dwustopniowa rakieta, zwana «Bumper», przy czym stopień pierwszy stanowiła znacznie większa «V2» {mogąca zabierać jako ładunek użyteczny ciężar 1000 kg), zaś stopień drugi stanowiła «WAC Corporal». Po sześciu i pół minutach od chwili startu «WAC Corporal» osiągnęła wysokość 403 km, a zmierzona prędkość maksymalna przekroczyła 8000 km/godz, tj. 2,3 km/sek. Podczas jednej z prób w 1954 r. zespół «Bumper» osiągnął wysokość 425 km.

Inna rakieta jednostopniowa konstrukcji aluminiowej zwana «Viking», o stosunku masy początkowej do końcowej wynoszącym 5 i masie startowej 7,5 ton, osiąga wysokość 255 km. Podobną wysokość osiąga znacznie mniejsza rakieta jednostopniowa «Aerobee». Prócz powyższych skonstruowano dużą liczbę mniejszych rakiet – pocisków, jak np. «Matador», «Snark», «Hermes», «Terier», «Nike», «Lark». na Zachodzie: o osiągnięciach radzieckich brak jest oficjalnych danych, ale panuje powszechna opinia, że postępy techniczne w tej dziedzinie są raczej większe niż na Zachodzie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>