SYSTEM DRÓG WODNYCH W POLSCE

Drogi wodne mają swoje niezaprzeczalne zalety, które dotyczą zagadnienia celowości rozbudowy transportu wodnego. Drogi wodne w każdym kraju stwarzają nie tylko odrębny system komunikacyjny, niezależny od kolei, co nie jest obojętne ze względu na obronność kraju, ale stwarzają jednocześnie system arterii wodnych, z których korzystać mogą inni użytkownicy wodni, a przede wszystkim rolnictwo i przemysł. Odwrotnie zaś, wielkie arterie przerzutowe wody z obszarów nadmiarowych na obszary deficytowe stosunkowo niewielkim kosztem mogą być dostosowane do potrzeb żeglugi. Jak widać z powyższego, przy zastosowaniu rozwiązań kompleksowych gospodarki wodnej, żegluga staje się tylko jednym z partnerów inwestycji wodnych, którego nakłady na budowę drogi wodnej mogą się wówczas zbliżyć do kosztów budowy linii kolejowych – co zapewnia bezsprzecznie efektywność ekonomiczną tak ujętej inwestycji. Na racjonalnie rozbudowanych drogach wodnych, zapewniających ciągłość transportu w okresie żeglugi, przerwa zimowa nie stanowi przeszkody przekreślającej opłacalność przewozów wodnych. Drogi wodne mają stosunkowo dużą przepustowość, łatwą do dalszego powiększania bez wielkich kosztów. Dla drogi wodnej 1000-tonowej przepustowość przy jed- nej nitce śluz wynosi kilka milionów ton rocznie i może być znacznie zwiększona przez budowę drugiej, a nawet trzeciej nitki śluz, bez konieczności przebudowy samej drogi wodnej. Nie bez znaczenia jest również fakt, że na tabor żeglugowy o takiej samej zdolności przewozowej co kolejowy potrzebne są znacznie mniejsze (około 50% mniejsze) ilości stali konstrukcyjnej.

Jak wykazują prace Biura Studiów Gospodarki Wodnej PAN, przy kompleksowych rozwiązaniach gospodarki wodnej w Polsce istnieje w pełni uzasadniona możliwość powstania systemu dróg wodnych, a w szczególności:

– 1000-tonowa droga wodna Wisły od ujścia Przemszy do Nowej Huty, z uwzględnieniem kanalizacji Przemszy do Mysłowic,

– 600-tonowa droga wodna Wisły od Nowej Huty do Sandomierza,

– 1000-tonowa droga wodna Wisły od Warszawy do Gdańska, łącznie z kanałem Żerań-Zegrze,

– 1000-tonowy Kanał Centralny łączący GOP z Wisłą w okolicach: między Włocławkiem a Płockiem przez Częstochowę i Łódź,

– 600-tonowa droga wodna Odry od Raciborza do Szczecina,

– 600-tonowa droga wodna od Wisły do Odry (przez Bydgoszcz),

– 600-tonowa droga tranzytowa (jako część trasy W-Z) biegnąca Bugiem od Brześcia do ujścia Wisły.

– 600-tonowe odgałęzienie od Raciborza na Odrze do Morawskiej Ostrawy, z perspektywą wyjścia na Basen Naddunajski.

Użeglowienie wodnych dróg Polski umożliwi tani i dogodny transport w obrocie wewnętrznym i zagranicznym. Polska przestanie być korkiem między bogato rozwiniętym systemem dróg wodnych Zachodu a szybko rozbudowującymi się drogami wodnymi Wschodu.

Przez całą Europę, od Francji poprzez Niemcy i Polskę, płynąć będą statki w służbie międzynarodowej wymiany towarowej. Połączenie drogi wodnej: Bugu, Wisły, Kanału Centralnego i Odry z wyjściem na Basen Naddunajski otworzy olbrzymie perspektywy handlowe dla odgałęzienia Północ-Południe, dając na obszarze Polski odpowiednik zachodniego kanału Ren-Men-Dunaj. Polska ma wszelkie naturalne dane, aby stać się krajem, w którym łączyć się będą szlaki wodne Zachodu, Wschodu i Południa, służąc wspólnemu dobru, wymieniając owoce swej pracy zdobyte w mądrym, pokojowym wysiłku człowieka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>