SZTUCZNE IZOTOPY PROMIENIOTWÓRCZE CZ. III

Energia cząstek a emitowanych przez radioizotopy jest rzędu kilku MeV, energie cząstek ß zawierają się w bardzo szerokich granicach od zera do kilku MeV. W takich też granicach waha się energia kwantów y, co odpowiada długości fali od kilku angstremów do tysięcznych części ängstrema7 (1 A = 108 cm).

W praktyce nie mamy nigdy do czynienia z chemicznie czystym izotopem promieniotwórczym. W stosowanych preparatach radioaktywnych ilość aktywnych atomów stanowi znikomą część wszystkich atomów. Ilość ta zależy, między innymi, od czasu napromieniowania preparatu w reaktorze atomowym lub cyklotronie, od natężenia strumienia cząstek bombardujących, od własności izotopu oraz od wielu innych czynników. Od mieniotwórczych (w pojedyńczym !kółku podano izotopy trwałe, w podwójnym izo- topy promieniotwórcze) ilości aktywnych atomów w preparacie promieniotwórczym zależy ilość rozpadów zachodzących w jednostce czasu w tym preparacie. Ilość tę określa tzw. aktywność preparatu promieniotwórczego. Jednostką aktywności jest curie (C). Preparat posiada aktywność 1 C, jeżeli wciągu sekundy zachodzi w nim 3,7 -1010 rozpadów promieniotwórczych: tyle rozpadów zachodzi w 1 g radu. W przypadkach gdy należy określić natężenie promieniowania gamma emitowanego przez jakiś preparat, stosuje się inną jednostkę elektryczności zwaną gramorównoważnikiera radu (gRa). fali. Jeżeli X wyrazimy w angs tremach a energię w kiloelektronowoltach, to powyższa zależność przyjmie postać

Preparat o aktywności 1 g Ra emituje promienie y o takim samym natężeniu co 1 g radu. Ta jednostka aktywności pozwala więc na porównanie natężenia promieni y emitowanych przez preparaty różnych izotopów. Zależność między obiema jednostkami podaje między innymi tablica 1. W niektórych przypadkach ważna jest nie tyle całkowita aktywność preparatu, co jego tzw. aktywność właściwa, czyli aktywność 1 mm3 lub 1 g preparatu.

Na rys. 1 pokazano poglądowy przykład powstawania radioizotopów w wyniku reakcji jądrowych i rozszczepienia uranu oraz ich rozpad. Jeden z tych przykładów przedstawia reakcję łańcuchową, w której w wyniku rozpadu promieniotwórczego powstaje inny izotop promieniotwórczy.

Spośród ogromnej liczby znanych już sztucznych izotopów promieniotwórczych tylko niewielka stosunkowo ich ilość znalazła praktyczne zastosowanie w przemyśle jako źródła promieniowania /? lub y lub jako tzw. atomy znaczone do śledzenia przebiegu procesów metalurgicznych, chemicznych oraz do badania ścieralności. Zestawienia tych izotopów podane są w tablicach 1, 2 i 3.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>