TRANSPORT WODNY

Już w Statucie Piotrkowskim z 1447 r. król Kazimierz Jagiellończyk stwierdza: „…Rzeki: Wisła, Warta, Noteć, Prosną, Narew, Bug i San ze swymi dopływami są naszą własnością”. W jazach młyńskich każe król zakładać „otwory” dla prześluzowania statków. Dzięki temu rozwija się żegluga na Wiśle. Przez Pokój Toruński zdobywa Polska ujście Wisły i dostęp do morza.

Zboże, gromadzone z wielkiego obszaru dorzecza Wisły, płynie Dunajcem, Sanem, Bugiem i Narwią, a potem Wisłą do Gdańska. Płyną tratwy drewna budulcowego i opałowego. Rozwija się szeroko zróżnicowany handel wzdłuż brzegów Wisły i jej dopływów. Płyną szkuty z obsadą 16-20 flisaków i ładownością do 240 ton: lekkie statki, tak zwane byki, wożą sól przemyską i drohobycką. Płyną galary – silnie zbudowane statki bezmasztowe o długości około 25 m, szerokości do 7 m, o ładowności 50 ton. Powstają nadbrzeża dla załadunku i wyładunku towarów. Wzdłuż szlaków żeglownych buduje się spichlerze. Jest to złoty wiek żeglugi – za Jagiellonów królowie polscy i Sejmy starają się usilnie usprawnić żeglugę i handel na drogach wodnych w Polsce.

Sejm Warszawski za Zygmunta Augusta deleguje komisją nad Wartę i Noteć „…dla rumowania łożysk rzek i budowania śluz i wrót”. Sejm Lubelski w 1569 r, zalicza Wieprz, licząc od Krasnego Stawu, do rzek żeglownych. Również Sejm Warszawski w 1588 r. do rzek żeglownych zalicza Bug od Sokala, Wisłok od Rzeszowa. Nie brak i w czasach późniejszych dbałości gospodarzy tej ziemi o wody polskie. Za Sasów komisja skarbu koronnego przeznacza corocznie 200 tys. zł. na oczyszczenie rzek. Na mocy uchwały Sejmu Litewskiego z 1768 r. książą Michał Ogiński, Wojewoda Litewski, rozpoczyna własnym kosztem budowę kanału stanowiącego część drogi wodnej łączącej Niemen z Dnieprem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>