TURBINY KONDENSACYJNE

Jest to zatem ilość energii, jaką wyzwala 1 kg wody przy spadku z wysokości 51 420 m (tj. przeszło 51 km). W turbinach kondensacyjnych ilości energii wywiązującej się z 1 kG pary bywają jeszcze dwa do trzy razy większe, są zatem niepomiernie, nawet kilkaset razy większe, niż w turbinach wodnych. Ponieważ, jak wynika z teorii turbin, stosunek prędkości obwodowej wirnika do absolutnej prędkości czynnika pracującego jest, z uwagi na sprawność, ściśle określony, to w turbinach wodnych, przy małych prędkościach wody jako czynnika pracującego, wystarczą na a – według doświadczeń Josse’go i Christleina (Niemcy), b – we- dług doświadczeń Steam Nozzie Research Committee (W, Brytania), c – według doświadczeń Warrena i Keenana (USA) oraz firmy

AEG (Niemcy) ogół mierne prędkości obwodowe, podczas gdy w turbinach parowych prędkości te są na ogół tak wysokie, że proces energetyczny odbywa się w konsekwencji, ze względów wytrzymałościowych, etapami, w szeregu stopni turbiny, umieszczonych jeden za drugim po sobie, w przeciwstawieniu do zawsze jednostopniowych turbin wodnych. Każdy stopień turbiny parowej pracuje natomiast dla siebie, analogicznie jak turbina wodna.

Wysokie na ogół prędkości pary wodnej w turbinach parowych skłoniły konstruktorów i badaczy po pierwszej wojnie światowej, gdy zagadnienie oszczędzania paliwa zaczęło nabierać dużej wagi, do prowadzenia szczegółowych badań określających sprawność względnie straty układu łopatkowego turbin w funkcji najważniejszego, jak się zdawało, parametru, tj. prędkości przepływu (rys. 8).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>