TWORZYWA SZTUCZNE W PRZEMYŚLE CHEMICZNYM CZ. II

Jednak posiadają one i cechy ujemne, które ograniczają zastosowanie. Należą do nich przede wszystkim niezbyt wysokie własności wytrzymałościowe, skłonność do płynięcia (zmiany kształtu) w temperaturach podwyższonych, a nawet w normalnych, wreszcie mała udarność i duża ścieralność. Te strony ujemne powodują, że przy dużych aparatach trzeba stosować metalową konstrukcję nośną wykładaną tylko tworzywami sztucznymi. Niekorzystnie wpływać mogą również własności termiczne, a więc przede wszystkim małe możliwości stosowania w temperaturach podwyższonych. Zbyt duża rozszerzalność cieplna tworzyw sztucznych dzania wody. Obecnie stosuje się je w wielu dziedzinach, np. do rozdzielania metali’ ziem rzadkich i niektórych kwasów, do odzyskiwania pozostałości cennych metali z rozcieńczonych roztworów, do oczyszczania produktów farmaceutycznych, odczynników chemicznych, artykułów spożywczych itp. powoduje złą współpracę z tworzywami metalowymi. Wreszcie własności termoizolacyjne ograniczają ich stosowanie do budowy aparatów, mających charakter wymienników ciepła.

Z tworzyw termoutwardzalnych stosowane są głównie fenoplasty nienapełniane lub z napełniaczem mineralnym, jak azbest, mączka kamienna, podnoszącym odporność na wpływy chemiczne, termiczne i na ścieranie. Z tworzyw termoplastycznych najszersze zastosowanie znalazł twardy polichlorek winylu, ale używany jest również polietylen i poliizobutylen, a także i inne termoplasty (do elementów o mniejszych wymiarach).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>