TWORZYWA SZTUCZNE W PRZEMYŚLE MECHANICZNYM CZ. II

Należy dodać do tego bardzo korzystne cechy technologiczne tworzyw sztucznych. Należy do nich taniość i łatwość formowania nawet bardzo skomplikowanych elementów w postaci monolitycznych nie posiadających złączeń wyprasek, co daje większą sztywność i trwałość. Z innego niż u metali sposobu formowania wynika możność lepszego dostosowania wymiarów do przewidywanych naprężeń, wskutek czego uzyskuje się albo oszczędność materiału, albo możność wzmocnienia wytrzymałości przez stosowanie większych przekrojów roboczych.

Większe trudności spowodować mogą własności cieplne tworzyw sztucznych. Najważniejszą z nich byłaby niska temperatura mięknienia, w pobliżu której tworzywa sztuczne mają skłonność do tzw. płynięcia, tj. zmiany nadanego kształtu pod obciążeniem. Dla niektórych tworzyw, zwłaszcza termoplastycznych, występuje to w jeszcze niebezpieczniejszej formie płynięcia na zimno (pełzania). Nie można zatem stosować części maszyn z tworzyw sztucznych tam, gdzie przewiduje się powstawanie temperatur podwyższonych. Inna trudność to sprawa tzw. tolerancji, tj. stałości wymiarów. Przedstawia się ona dla tworzyw sztucznych gorzej niż dla metali z wielu przyczyn, z których należy wymienić zmiany wymiarów form do prasowania i wtrysku przy długotrwałym powtarzaniu procesu produkcji wyprasek, większy współczynnik rozszerzalności cieplnej tworzyw sztucznych, duży i zmienny skurcz wyprasek po wyjęciu z formy, wpływ starzenia się i inne.

Najczęściej stosowane w przemyśle mechanicznym tworzywa sztuczne, to przede wszystkim fenoplasty z wypełnieniem włóknistym lub jako tworzywa warstwowe wzmacniane tkaniną, także jako żywice lane. Z bardzo dobrymi wynikami stosuje się tworzywa warstwowe drzewne, fibrę, z nowszych tworzyw: poliamidy i twardy polichlorek winylu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>